nieuws
Persbericht 2015-2016

Theaterproject Get Lost laat Nederlandse en Vlaamse bezoeker kennis maken met theaterproducties uit China, China/Australië, India, Argentinië

Voor de vierde keer brengt Get Lost bijzondere theaterproducties uit het buitenland naar Nederland. Voorstellingen uit landen met theatertradities waar het Nederlandse publiek minder bekend mee is. Curator van het project Frie Leysen, die vorig jaar de Erasmusprijs won, selecteerde de voorstellingen op basis van hun vernieuwende karakter. Doel? De Nederlandse toeschouwer nieuwe (theater)ervaringen brengen. En zoals zij zelf zegt: “Als je de ramen en de deuren dichthoudt, gaat het stinken in je huis. Daarom moet de wind erdoor waaien.” Op het programma staat dit jaar danstheater van Living Dance Studio uit China, verteltheater van de Chinees/Australische fotograaf William Yang, een meesterwerk van Indiase choreografe Chandralekah en beeldend Argentijnse theater van Grupo Krapp. Het programma is een initiatief van het Fonds Podiumkunsten, Stichting DOEN, Hivos en het Prins Claus Fonds.

Living Dance Studio (China) – RED

In 1972 bracht de Amerikaanse president Richard Nixon een bezoek aan de voorstelling van Het Rode Vrouwendetachement. Een ballet van voorbeeldige maoïstische snit, over een meisje dat haar onderdrukker, een kapitalist uiteraard, ontvlucht en zich aansluit bij een groep vrouwelijke, communistische strijders. Vorig jaar werd de vijftigste verjaardag gevierd van dit modelballet, dat min of meer bij de culturele opvoeding van de Chinezen hoort. Choreografe Wen Hui (1960) is oprichtster van het eerste onafhankelijke – en dus door de autoriteiten met veel wantrouwen bekeken – hedendaagse dansgezelschap van China – de Living Dance Studio, greep die gelegenheid aan om de wereld achter dat politieke ballet in een voorstelling te documenteren en ter discussie te stellen. Tijdens de voorstelling zijn opnamen van het ballet te zien, maar ook delen uit gefilmde interviews met de choreografen en dansers die betrokken waren bij de productie van het ballet; hun persoonlijke achtergrond en natuurlijk opmerkelijke anekdotes. Hui, die al diverse voorstellingen naar Nederland bracht (Report on Body, Giving Birth, Memory), is geïnteresseerd in de betekenis en plaats van het lichaam binnen de sociaal-politieke context.

Te zien van 25 feb t/m 8 maart 2016

William Yang (Australië/China) – Blood Links

Is dit eigenlijk wel theater? Dat zou de toeschouwer zich kunnen afvragen bij de voorstelling van kunstenaar en fotograaf William Yang. Want lijkt Blood Links niet sprekend op een dia-avondje, zoals we die vroeger thuis ook wel eens hadden? Met beelden die een verder en recenter verleden oproepen, waarbij we herinneringen ophalen aan voorvallen, familieleden en hun eigenaardigheden, aan overleden dierbaren. Eigenlijk doet William Yang, een Australiër met Chinese wortels, precies dat. Hij vertelt, aan de hand van foto’s – deels bestaand, deels door hem zelf gemaakt – het verhaal van zijn familie. Lange tijd interesseerde Yang zich niet voor zijn Chinese afkomst. Zijn etniciteit, zegt hij, was onderdrukt: “Ik was een banaan. Geel van buiten, wit van binnen.” Met Blood Links omarmt hij zijn afkomst en zijn voorvaderen. Blood Links is een ontroerende parade van Chinese portretten, maar ook een sociologisch document, verteltheater met meerdere lagen.

Te zien van 5 maart t/m 17 maart 2016

Chandralekha Dance Company (India)

Sharira – Fire Desire

Dat het met de rechten van de vrouw in het moderne India nog altijd pover gesteld is, is de laatste tijd meermalen tot het Westen doorgedrongen. Iemand die daar al jaren geleden de aandacht op vestigde, was de eigenzinnige en in eigen land omstreden choreografe Chandralekha (1928-2006). Niet alleen doorbrak zij onbekommerd de grenzen tussen Indiase dansstijlen, yoga en martial arts – een doodzonde in de ogen van puristen – en ontdeed zij de dans van zijn religieuze context, maar zij ‘sprak’ ook vrijmoedig over het liefdesspel, de eenwording van man en vrouw. Dans was een viering van het lichaam, en de sensuele kracht van het vrouwenlichaam stond daarbij centraal. Niet verwonderlijk dus dat deze vrouwenactiviste werd bewonderd door een grootheid als Pina Bausch.

Sharira (2001) is een goed voorbeeld van Chandralekha’s danskunst. Het is een duet waarin de vrouw uiterst traag en met ijzeren beheersing haar lichaam in complexe, plastische vormen drapeert, eerst solo, later met een mannelijke partner, op live muziek van de Gundecha Brothers.

Te zien van 23 maart t/m 8 april 2016

Grupo Krapp (Argentinië)

Adonde van los Muertos- Lado A

Zeg Argentinië, en je zegt tango. Maar dát doet Grupo Krapp nou net niet. Niet voor niets heeft dit opmerkelijke theatercollectief zich vernoemd naar een personage uit het oeuvre van de absurdistische auteur Samuel Beckett. De stijl van Grupo Krapp, opgericht door dansers/choreografen Luis Biasotto en Luciana Acuña, is ook lastig onder één noemer te brengen. Sinds 2000 werken de dansers, choreografen, acteurs, filmmakers en musici van Krapp samen aan een hyper-hybride vorm van theater, dat op elk moment in een andere ‘taal’ kan spreken. En vaak in verschillende talen tegelijk.

In Adonde van los Muertos – Lado A (Waarheen de doden gaan – Kant A) is er in elk geval wel één onderwerp: de dood. Om precies te zijn de dood in het theater, want hoe geef je in die context – artificieel, herhaalbaar – vorm aan een fenomeen dat zo essentieel en eenmalig is.

Krapp vroeg tien kunstenaars uit de dans, het toneel en de film hun kijk te geven op deze kwestie. In dit deel van het tweeluik uit 2011 bespreken zij het probleem hardop, leggen het aan elkaar en het publiek voor en onderzoeken met de dansers/performers diverse mogelijkheden, in een voorstelling die nu en dan associaties oproept met het werk van Pina Bausch, de keizerin van het Tanztheater. Maar ook met Becketts absurde theater, en een vleugje Shakespeare. Want vat Hamlets monoloog To be or not to be eigenlijk de onmogelijkheid om het existentiële raadsel van de dood (en daarmee het leven) te begrijpen, laat staan theatraal te verbeelden, niet treffend samen?

Al die verschillende pogingen leveren krachtige beelden op, waarbij Grupo Krapp in staat blijkt een serieus onderwerp te transformeren in iets volkomen ridicuuls. En omgekeerd.

Te zien van 19 april t/m 26 april 2016

Your browser is out-of-date!

Update your browser to view this website correctly. Update my browser now

×