nieuws-item

Voorstellingen 2015-2016

Living Dance Studio – RED

Vorig jaar werd de vijftigste verjaardag gevierd van dit modelballet, dat min of meer bij de culturele opvoeding van de Chinezen hoort. Choreografe Wen Hui (1960), oprichtster van het eerste onafhankelijke – en dus door de autoriteiten met veel wantrouwen bekeken – hedendaagse dansgezelschap van China, de Living Dance Studio, greep die gelegenheid aan om de wereld achter dat politieke ballet in een theatervoorstelling te documenteren en ter discussie te stellen. Zoals ze ook deed in eerdere documentaire theatervoorstellingen gebruikt zij diverse bronnen. Uiteraard zijn opnamen van het ballet te zien, maar ook delen uit gefilmde interviews met de choreografen en dansers die betrokken waren bij de productie van het ballet; hun persoonlijke achtergrond en natuurlijk opmerkelijke anekdotes.

 


William Yang – Bloodlinks 

Is dit eigenlijk wel theater? Dat zou de toeschouwer zich kunnen afvragen bij de voorstelling van kunstenaar en fotograaf William Yang. Want lijkt Blood Links niet sprekend op een dia-avondje, zoals we die vroeger thuis ook wel eens hadden? Met beelden die een verder en recenter verleden oproepen, waarbij we herinneringen ophalen aan voorvallen, familieleden en hun eigenaardigheden, aan overleden dierbaren. Eigenlijk doet William Yang, een Australiër met Chinese wortels, precies dat. Hij vertelt, aan de hand van foto’s – deels bestaand, deels door hem zelf gemaakt – het verhaal van zijn familie.

Lange tijd interesseerde Yang zich niet voor zijn Chinese afkomst. Zijn etniciteit, zegt hij, was onderdrukt: “Ik was een banaan. Geel van buiten, wit van binnen.” Met Blood Links omarmt hij zijn afkomst en zijn voorvaderen.

 


Chandralekha Dance Company  – Sharira – fire desire

Sharira (2001) is een goed voorbeeld van Chandralekha’s danskunst. Het is een duet waarin de vrouw uiterst traag en met ijzeren beheersing haar lichaam in complexe, plastische vormen drapeert, eerst solo, later met een mannelijke partner. Ze smelten samen in poses die onvermijdelijk doen denken aan de Kama Sutra en de traagheid geeft hun ontmoeting een even erotisch als hypnotiserend en sacraal karakter. Zo krijgt het lichaam van de vrouw, die haar benen vaak ver spreidt en haar bekken tot het uiterste opent, een betekenis die het seksuele overstijgt. Zij is een centrum van universele sensuele energie en verbeeldt de scheppende kracht van de vrouwelijke schoot. “Sharira gaat over het levende lichaam, waarin seksualiteit, sensualiteit en spiritualiteit samen ongedeeld bestaan”, zei Chandralekha over wat als een van haar meesterwerken wordt beschouwd.

 


Grupo Krapp – Adonde van los Muertos- Lado A

In Adonde van los Muertos – Lado A (Waarheen de doden gaan – Kant A) is er in elk geval wel één onderwerp: de dood. Om precies te zijn de dood in het theater, want hoe geef je in die context – artificieel, herhaalbaar – vorm aan een fenomeen dat zo essentieel en eenmalig is. Krapp vroeg tien kunstenaars uit de dans, het toneel en de film hun kijk te geven op deze kwestie. In dit deel van het tweeluik uit 2011 bespreken zij het probleem hardop, leggen het aan elkaar en het publiek voor en onderzoeken met de dansers/performers diverse mogelijkheden, in een voorstelling die nu en dan associaties oproept met het werk van Pina Bausch, de keizerin van het Tanztheater. Maar ook met Becketts absurde theater, en een vleugje Shakespeare. Want vat Hamlets monoloog To be or not to be eigenlijk de onmogelijkheid om het existentiële raadsel van de dood (en daarmee het leven) te begrijpen, laat staan theatraal te verbeelden, niet treffend samen?

Your browser is out-of-date!

Update your browser to view this website correctly. Update my browser now

×